Tryton, lodowy księżyc Neptuna

Tryton to jeden z czternastu i zarazem największy spośród księżyców Neptuna. Jest tak masywny, że stanowi znaczną większość masy wszystkich satelitów niebieskiej planety (ponad 99% masy).

Mimo, że znajduje się bliżej Słońca niż jeden z obiektów pasa Kuipera- Pluton, jest od niego chłodniejszy. Średnia temperatura panująca na Trytonie to ok. 38K. Z kolei na Plutonie: 44K. Różnica kilku stopni nie jest może duża, ale w przypadku temperatur oscylujących w granicach zera bezwzględnego, ma spore znaczenie.

Siedem spośród księżyców Neptuna cechuje się regularną, niemal kolistą orbitą. Pozostała połowa satelitów porusza się po orbicie mocno odbiegającej kształtem od koła. Tryton należy do pierwszej z wymienionych grup. Tor jego ruchu jest niemal idealnie kolisty. Jednak orbita ta jest silnie nachylona w stosunku do ekliptyki. Inklinacja wynosi ok. 130 stopni. Ponadto księżyc porusza się po orbicie wstecznej. Naukowcy podejrzewają, że Tryton nie był pierwotnie satelitą swej planety, i że jest on masywnym obiektem Pasa Kuipera przechwyconym przez silne pole grawitacyjne Neptuna.

Tryton jest zbliżony rozmiarem do ziemskiego Księżyca (nieco od niego mniejszy), jak i również dzieli go od Neptuna podobna odległość, jaka dzieli Księżyc od naszej planety. Może to oznaczać, że Tryton zajmuje na niebie (widzianym z powierzchni Neptuna) podobny rozmiar kątowy, co Księżyc widziany z Ziemi. Nasz Księżyc nieznacznie oddala się od Ziemi wraz z upływem czasu, z kolei Tryton stopniowo przybliża się do Neptuna.

Rozmiarem Tryton przewyższa Plutona, jedną z planet karłowatych Pasa Kuipera: ok 2.700 km i ok. 2.400 km.

Tryton, jak i wiele innych ciał pochodzących z Pasa Kuipera, posiada powierzchnię, w skład której wchodzą zamarznięte gazy, w tym azot i dwutlenek węgla. Zawiera także tak zwane tholiny- polimery, które powstają z prostych związków organicznych pod wpływem promieniowania UV w kosmosie. Pokrywają powierzchnie odległych obiektów niezwykłą, czerwono-brązową warstewką.

Pod powierzchnią księżyca prawdopodobnie znajduje się wszechocean ciekłej wody. Warto podkreślić, że sporą część objętości księżyca (ok. 2/3) stanowi metaliczne jądro. Ciepło pochodzące z jądra prawdopodobnie ogrzewa zamarzniętą parę wodną i inne gazy, i tym samym przyczynia się do istnienia wspomnianego wyżej wszechoceanu pod skorupą. Powierzchnia Trytona jest aktywna geologicznie, co nie jest typowe u księżyców U.S.

Występują na nim tzw. kriowulkany, które uwalniają ciekłą wodę oraz amoniak, a także azot, wyrzucając je nawet na 8km ponad powierzchnię. Uwolnione ciekłe składniki następnie opadają na powierzchnię księżyca, by ponownie zamarznąć. Z tego powodu powierzchnia Trytona jest młoda, nieustannie sie “odświeża” i zawiera względnie niewiele kraterów. Stale pokrywa ją nowa, warstwa lodu przykrywająca ewentualne ślady po imaktach.

Z uwagi na skład skorupy, Tryton wykazuje wysokie albedo (dobrze odbija padające nań światło słoneczne i dzięki temu jest jasny). Obecne są również dobrze znane na Ziemi czapy polarne. Różniące się co prawda składem, ale stanowiące pewną analogię. Kriowulkany oraz sublimacja zamarzniętego azotu z powierzchni księżyca przyczyniają się do obecności wokół Trytona niewielkiej ale dość rozbudowanej (jak na lodowy obiekt) atmosfery. Atmosfera ta posiada zróżnicowane warstwy. Oecne są nawet chmury (na wysokości między 1- 3 km od powierzchni). Co ciekawe, górne warstwy atmosfery są cieplejsze niż powierzchnia Trytona (ok. 100 K). Spowodowane jest to prawdopodobnie intensywniejszą ekspozycją na działanie energii słonecznej oraz silniejszym wpływem magnetosfery Neptuna.

Średnia gęstość Trytona to ok. 2,06 g/cm3, co jest typowe dla ciał lodowych z odległych rejonów Układu Słonecznego.

 

Może Ci się również spodoba

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.