Hyperion

Saturn obiegany jest przez (jak dotąd odkryte) 82 księżyce. Niektóre z nich są bardzo osobliwe. Jednym z tych wyjątkowych satelitów Saturna jest Hyperion. Urzeka już na pierwszy rzut oka. Nie tylko parametry fizyko-chemiczne są szczególne, ale również jego wygląd. Hyperion przypomina bowiem ogromną gąbkę o dość nieregularnym kształcie.

Struktura owego obiektu jest silnie porowata. Między innymi z tego powodu jego albedo jest raczej niskie; wynosi zaledwie 0,3 (30% padającego nań światła jest odbijane przez powierzchnię). Warto zauważyć, że przy braku tak znacznej porowatości, Hyperion mógłby wykazywać znacznie wyższe albedo, jako, że jest ciałem zbudowanym głównie z lodu (lód świetnie odbija promienie świetlne). Ponadto powierzchnia tego księżyca prawdopodobnie pokryta jest przez ciemniejszy materiał (pył pochodzący z innych obiektów), co również wpływa na wartość albedo. Pył ten gromadzi się na dnie wąskich, ciasnych kraterów i mocno pochłania światło. Porowatość Hyperiona jest znaczna. Porowatością nazywamy stosunek łącznej objętości pustych przestrzeni do całkowitej objętości obiektu. W przypadku omawianego księżyca wynosi ona aż 46% (niemal połowa ciała jest pusta!).

Niska gęstość przekłada się na niską grawitację na powierzchni.  Średnica Hyperiona jest niewielka, ok. 270 km. Ale kształt obiektu jest nieregularny (ok. 360 km w najszerszym miejscu oraz ok. 205 km w najwęższym), jak i również jego parametry rotacji są zmienne i trudne do przewidzenia (okres rotacji nie jest stały). Porusza się chaotycznie. Nie posiada stałej osi obrotu, a orbita obiegu wokół Saturna jest eliptyczna. Hyperion znajduje się w rezonansie orbitalnym z innym księżycem Saturna: z Tytanem.

Okres obiegu wokół Saturna wynosi zwykle około 21 dni. Zaś okres rotacji to mniej więcej 13 dni. Podobne, mocno chaotyczne parametry ruchu wykazują również dwa inne księżyce (należące do Plutona): Hydra oraz Nix. Gęstość Hyperiona to zaledwie 0,53 g/cm^3. To bardzo mało. Podobną wykazuje lit, najlżejszy z metali, który położony na powierzchni wody, co prawda reaguje z nią żywo, ale nie tonie. Hyperion składa się przede wszystkim z zamarzniętej wody i drobnej ilości odłamków skalnych. Resztę stanowią gazy (silnie rozrzedzonej atmosfery).

Hyperion został odkryty dawno, bo już w 1848 roku. Ale wyraźne zdjęcia księżyca, ukazujące szczegóły powierzchni wykonano w roku 2005 dzięki misji sondy kosmicznej Cassini-Huygens.


 

Może Ci się również spodoba

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.